БЫТЬ БЕЛАРУСОМ

[Vadim Deruzhinsky]

Альберт: «для меня беларус более широкое понятие, ты можешь быть русским, но ты беларус, так как являешься гражданином и переживаешь за свою страну».

Я тоже так полагаю. Самоощущение БЕЛАРУСА сегодня во многом возникает из-за фактора существования государства Беларусь. Кардинально изменились представления даже у Лукашенко. В 1994 он еще с советских позиций смотрел на Беларусь как придаток СССР и отвергал проект суверенной Беларуси как «происки националистов, сепаратистов, врагов народа и агентов ЦРУ». Он хотел ликвидировать независимость государства и включить бывшую БССР в состав бывшей РСФСР. А сегодня (потеряв шансы стать лидером России) мыслит уже иначе: опыт государственности показал даже ему, что намного лучше быть самостоятельным государством, чем бесправной автономией в составе Великой России.

Во время встречи в Минске с новым президентом Татарстана он несколько раз повторил фразу «Наше московское руководство», этим как бы ставя Беларусь на уровень российской автономии. Но на самом деле это не очень хитрый обман дураков Кремля. На деле Лукашенко ощутил «вкус» суверенности и государственности, и страну России не отдаст никогда, потому что есть четкая разница между возможностями президента Татарстана и президента Беларуси. Это совершенно разные уровни полномочий.

Лукашенко при своем сельском уме понял ценность государственности Беларуси только к 2002 году, и с тех пор в стране уже 10 лет ведется государственная пропаганда воспитания у населения ценности суверенитета. Ясно, что она дает плоды – в концепции, которую изложил выше Альберт. То есть сегодня во многом БЕЛАРУСА создает сам факт государственности Беларуси, а не что-то иное.

Это неизбежно: мы с распадом СССР обрели государство. Что с ним делать? Вначале массы были в панике: это «ненормально», давайте нам СССР и Москву. А сейчас привыкли. И стало нравиться. Мало того, и не хочется Москвы, привыкли сами собой жить. Причем, в ряде аспектов лучше россиян – чистота улиц и подъездов, нет коррупции и мафии, нет наркотиков в школах и проституции, хорошие дороги страны, и можно ночью бродить по Минску без опасений, что на тебя нападут. Что абсолютно невозможно в российских городах.

Когда беларус видит эти позитивные отличия Беларуси от России, то неизбежно в его голове возникает суждение: если уж наша страна так отличается от России, то это значит, что и я существенно отличаюсь от русского. Чем?

ВОТ ВОПРОС.

[альберт]

то это значит, что и я существенно отличаюсь от русского. Чем?

ВОТ ВОПРОС.

А чем отличается литовец от латыша, чех от словака, немец от голландца, канадец от амера?????????? Мне кажется мы отличаемся тем. что считаем себя другими.

Сеголня на работу приехал водитель Кеташвили, говорю привет ты грузин.........НЕ ГРУЗИН Я, я беларус ОРШАНЕЦ ............говорю какой ты беларус черненький и швили фамилия............ааааааа это, так это БАТЬКА когда служил в Болбасава остался ............ВОТ ВАМ БЕЛАРУС, батька грузин, а я назвал грузином так он сразу нееее я БЕЛАРУС.......наш человек

[skorynapiterski]

то это значит, что и я существенно отличаюсь от русского. Чем?

ВОТ ВОПРОС.

А чем отличается литовец от латыша, чех от словака, немец от голландца, канадец от амера?????????? Мне кажется мы отличаемся тем. что считаем себя другими.

Сеголня на работу приехал водитель Кеташвили, говорю привет ты грузин.........НЕ ГРУЗИН Я, я беларус ОРШАНЕЦ ............говорю какой ты беларус черненький и швили фамилия............ааааааа это, так это БАТЬКА когда служил в Болбасава остался ............ВОТ ВАМ БЕЛАРУС, батька грузин, а я назвал грузином так он сразу нееее я БЕЛАРУС.......наш человек

Ну это не вопрос. Вот у моих соседей была проблема. Они с Украины - естественно голоса громогласные( поэтому многие подробности слышать приходилось). Вышла замуж дочь и тоже за хлопца с Украины. И родила она сына - темненького-темненького.
Все . Негр. Муж ушел. Скандал. Но через неделю - ребенок побелел.
А через месяц и вообще стал копия - батька. Так что все нормализовалось. И после этого я сделал вывод - национальность дело хорошее но недостаточное для примерной ориентации и в своем будущем.

[Андрусь Буй]

Сегодня мне исполнилось 33 года и я как Илья Муромец(2 августа кстати день святого Ильи)

От души поздравляю!
Говорят - когда проходишь "возраст Христа", то в Жизни ты уже сложившаяся Личность и что-то в жизни твоей уже мало что измениться. До этого ты обучался, а теперь будешь жить согласно полученным до этого знаниям.... Но это так говорят
Здоровья и удачи!

Так что такое быть Беларусом, ты можешь быть наполовину или даже больше русским, поляком, украинцем или негром , но если ты имеешь гражданство Республики Беларусь, переживаешь за ее будущее и готов с оружием в руках отстаивать ее независимость, то независимо от твоего вероисповедания и языка на котором ты разговариваешь ......... ТЫ БЕЛАРУС

Не согласен, при всём уважении.
У меня на Работе работает россиянин, родом из Кемерова - 20 лет уже как гражданин РБ с Паспортом. Двумя руками за "воссоединение" с Россией. Но!
Мужичок ездит каждый отпуск к родителям, в Кемерово. Так вот ВСЕ родственники ему говорят - "ты уже беларус! - говоришь точно как их презедент по телевизору, да ещё и слова НЕ РУСКИЕ без сознательно используешь"

БЕЛАРУС этим и отличается от ОСТАЛЬНЫХ славян - сваёй моваю!
Не будзе яе - не будзе і беларуса
Чым мы яшчэ знешне, акрамя мовы адрозніваемся ад маскалей напрыклад!? - пачпартам!? - не смяшыце.

[bhajravi]

Так что такое быть Беларусом, ты можешь быть наполовину или даже больше русским, поляком, украинцем или негром Very Happy, но если ты имеешь гражданство Республики Беларусь, переживаешь за ее будущее и готов с оружием в руках отстаивать ее независимость, то независимо от твоего вероисповедания и языка на котором ты разговариваешь ......... ТЫ БЕЛАРУС

мужайцеся пан. доля беларуская гаротная;)
тут вы ўжо блытаеце грамадзянства, этнічнасць і нацыянальнасць. можна быць грамадзянінам Чэхіі, але мець нацыянальнасць - беларус і лічыць сябе менавіта беларусам. як і грамадзянін беларусі можа быць, як вы заўважылі нават і негр, але этнічна ён наўрад ці будзе беларусам (толькі за час асіміляцыі праз кольвек пакаленняў).
не, не можна быць напалову рускім і адначасна беларусам. тут або-або. вышэй вы і самі гэта напісалі: встал с печи и понял что я беларус, понял что не получится усидеть на двух стульях и надо выбирать или ты русский или ты беларус.
након "бараніць са зброяй у рукох незалежнасць" - тут трэба быць далікатным у выказваннях. 1. выходзіць дзеці, жанчыны, нямоглыя, старыкі - гэта ўсе не беларусы. бо бараніць незалежнасць наўрад ці яны здолеюць 2. вайну развязваюць палітыкі. вам карціць пабыць пушачным мясам у іх гульнях і амбіцыях? распачніся вайна вам прыйдзецца змагацца не за незалежнасць, а за "партыю". таму ў 2-ю сусветную шмат хто перайшоў на бок немцаў. бо Гітлер быў вораг №2, а Сталін №1. думаю, што незадаволеныя існым урадам гэтаксама могуць перайсці на бок "акупанта". 3. вы думаеце, што мы зможам адстаяць незалежнасць пры нападзе НАТА ці Расеі? цяпер і войны іншага кшталту. можна і без зброі вынішчыць цэлыя гарады. 4. скажу болей. бараніць можна ўжо і зараз. бо Беларусь толькі дэ юрэ мае незалежнасць. па факту мы практычна цалкам залежым ад Расеі. у нас пануюць акупанты і янычары.

Самоощущение БЕЛАРУСА сегодня во многом возникает из-за фактора существования государства Беларусь.

аб гэтым казалі ў самым пачатку дыскусіі. беларусаў беларусамі робіць адно пашпарт.

А сегодня (потеряв шансы стать лидером России) мыслит уже иначе: опыт государственности показал даже ему, что намного лучше быть самостоятельным государством, чем бесправной автономией в составе Великой России.

а не згубіўшы магчымасць стацца лідарам Расеі ці перайшоў бы Лукашэнка на пазіцыі "сепаратызму". сумнеўна нешта.

Мало того, и не хочется Москвы, привыкли сами собой жить.

самі па сабе. чі не хутарскі прынцып?;)
хутар (правінцыя) цяперашней Расей, у Сярэднявеччы - правінцыя Еўропаў..

Причем, в ряде аспектов лучше россиян – чистота улиц и подъездов, нет коррупции и мафии, нет наркотиков в школах и проституции, хорошие дороги страны, и можно ночью бродить по Минску без опасений, что на тебя нападут. Что абсолютно невозможно в российских городах.

баюся з вамі паспрачацца прыйдзецца. стэрыльная чысціня гэтая дасягаецца не адно разуменнем, што нельга смеціць, але і арміяй дворнікаў. часам толькі вонкавая, у месцах навідавоку. і быў я ва Ўруччы ў пад'ездзе. матка боска, прытон нейкі.. карупцыі няма? калі аб гэтым не трубяць на кожным рагу, то яшчо не значыць, што яе няма. а апошнія справы КДК і Следчага камітэта ў дачыненні чыноўнікаў ужо нічога не значаць? намеснік Ладуцькі паўмільёна даляраў вымагаў. па мерках РБ дастатковая сума. а мафія ўся ва ўрадзе:) ё і наркотыкі і прастытуцыя. проста не афішуецца. хадзіць можна спакойна год 10 апошніх. дагэтуль можна было і адхапіць у бубен.
але галоўнае. чаму арыенцір на горшае (Расею)? чаму не быць пэрфекцыяністамі?

[bhajravi]

Например, один высокий чиновник постоянно заявляет, что «беларус – это русский, но со знаком качества».

любіце вы елозіць выказванні ўсякіх дурняў;) па-мойму, гэта не проста дзіўнае выслоўе, а несусветны бздур. беларус (ліцвін) не можа быць рускім, бо А не можа быць Б. элементарная ж логіка. а за "знакі якасці" можна патрапіць і пад артыкул "распальванне міжнацыянальнай варожасці". шавінізм у чыстым выглядзе.
жыцця не хопіць, каб кожнае такое трызненне абмусольваць і спрабаваць шукаць у іх зерне праўды, але ж публіцыстыка на тым і трымаецца:)

а) беларусы – не русские (как равно не поляки, не украинцы, не летувисы);

гэтую тэзу і спрабаваць не трэба даказваць. то ўжо навуковы і ўсім вядомы факт. але, во дзіва, што ён надта марудна і цяжка прыжываецца ў свядомасці. як тутэйшых, так і хворых на маніі (шавіністычныя) суседзяў, што прыходзіцца падобныя кніжкі пісаць.

б) беларусы – самостоятельная уникальная нация со своим неповторимым лицом.

наконт беларусаў, як нацыі здаецца крыху гучна сказана. працэс яшчэ ідзе. і можна сказаць унутры яго мы можам назіраць барацьбу розных канцэпцый. большасць беларусаў увогуле здаецца знаходзіцца па-за гэтай валтузнёй і не абцяжарваюць сябе разборамі самаідэнтыфікацыі.

И все это на фоне системных проблем со становлением Гражданского Общества – что напрямую связано с национальной самоидентификацией.

отут, ці можна падрабязней, як спалучаецца грамадзянская супольнасць з нацыянальнай самасвядомасцю? думаю шмат каго з чытачоў зацікавіць падобнае пытанне.
крызісы не ў малай ступені залежаць і ад сусветнай эканомікі.

К сожалению, у нас ситуация иная, так как остальные слои общества в той или иной мере объединены против патриотов.

мне бабуля так і казала, што яны не любілі летувісаў, бо тыя былі нацыяналістамі дужа. заўважу, яна не сялянка.

Им равно далеки и концепты великодержавия России (как им равно были в Западной Беларуси при поляках Второй Речи Посполитой далеки концепты Великой Польши), и наплевать на СССР, и не интересна история ВКЛ и литвинизм.

а вот чаму людзі такія абыякавыя? я бачу адказ на гэта ў: 1. ВКЛ яны бачаць (і яно так малюецца), як чужое дзяржаўнае ўтварэнне (летувісаў, палякаў). многія нават не ведаюць, што тагачасная літва - і ёсць сённяшнія беларусы. а нашто нам чужое? 2. гісторыя ВКЛ разглядаецца праз прызму класавага падзелу. то бок, сённяшнія беларусы - ўчарашнія сяляне. а ў ВКЛ рэй вяла шляхта і магнатэрыя. каторыя этых сялян і за людзей не ўважалі. відавочна, што гісторыя і культура рабаўладальнікаў рабам не цікава. 3. я меў спрэчку з адным гамельчуком. ён мне даводзіў, што гісторыя Беларусі не цікавая і змяшчаецца ўсяго на 70 старонках. але ж не гісторыя нашая нікчэмная, а тое, як яе падаюць. з уласнага досведу. маё навучанне ў школе прыпала на адраджэнскія часы 90-х. падручнік па гісторыі Беларусі быў напісаны занадта мудрагелістай мовай (затое беларускай;) і без аніводнай карцінкі! жадання чытаць яго не было зусім. дарэчы, й памятаю і кніжкі на мове майго дзяцінства. асноўныя колеры якіх чорны, руды ды шэры. нармальнае дзіцяці такое мастацтва толькі адпрэчаць (й ня толькі ад кніжкі, але і ад беларушчыны наогул).
не любоў да ўласнага, здаецца, і ёсць выразная прыкмета беларуса;) яму мілей не велічныя дубравы і блакітнавокія азёры, а мора з цёплым пясочкам. не ўласная мова, а могучій рускій езык. і г.д.

По ряду объективных причин (от исторических до даже такой, как катастрофическая всю нашу историю нехватка потребления йода в Беларуси) – большинство нашего населения проявляет апатию в отношении социальной и политической активности.

апатычнасць можна патлумачыць і маргінальнасцю беларусаў, як былых сялян. яны былі заўсёдны адарваны ад палітычнага жыцця. як і мелі надта трывалую сацыяльную структуру і законы ўнутры сялянскай грамады. й скваны ў кайданы патрыярхальных устояў. ажно да самага пачатку 20 стагоддзя, а то і да сярэдзіны. якая ўжо там ініцыятыва ды актыўнасць. здаецца яшчэ большую апатыю можна назіраць з боку ўсходніх суседзяў. няўжо іхны "Марш незадаволеных" гэта тое на што можна раўнацца?;) не душылі б і не прыціскалі беларусаў, дык не ведама, што тут было б. мо разгарэлася б такое полымя, што і не снілася суседзям. можна тую ж беларусізацыю 20-х прыгадаць.
таму я бы казаў не пра апатыю, а пра агрэсіўнасць. апошняя якраз можа і замінаць таксама стаўленню грамадзянскай супольнасці не менш. а прынцып: "я вас не чапаю і вы мяне не чапайце" цалкам адэкватны. што ж тут кепскага? ці мо каму да спадобы, калі сунуцца ў яго жыццё? відавочна, беларус хоча быць гаспадаром уласнага жыцця. а церпіць прымус адно вось дзеля гэтага браку ёда.

Этот хуторской менталитет беларуса никогда не был озабочен ни своей национальной самоидентификацией, ни судьбой государства, он никогда со времен средневековья не противился заключению всякого рода уний и союзов с кем угодно. Не являлся важным даже язык, на котором хуторянин говорил: со своего литвинского (западнобалтского кривичей и ятвягов) беларусы перешли на волынский диалект – родив новую беларускую мову, а сейчас и от нее отказались, всюду перейдя уже на русский язык. Как равно не важна была и вера: то были русинской православной веры Киева, то потом при Реформации дружно приняли протестантизм. Потом перешли в католицизм и униатство, с 1839 стали переходить в насаждаемую царизмом веру РПЦ Москвы

пачытаеш, дык сапраўды можна паверыць у тое, якія ў нас усе рахманыя навокал:) але дзякуй богу поўніцца нашая зямля тымі, хто не толькі быў адданы радзіме, але і жыццё паклаў за яе. бо якраз быў заклапочаны і ў нацыянальнай самаідэнтыфікацыі і лёсам дзяржавы. не мне вам імёны пералічваць.
нацыянальная абыякавасць тутэйшых сялян - гэта не выключная рыса беларусаў. тое ўласціва для любой нацыі.
таму і мове здрадзілі, бо не ўсведамлялі яе каштоўнасці. а таго глядзі можна было і з жыццём развітацца дзеля гамонкі на ёй.
пры Рэфармацыі не агулам прынялі пратэстанцтва, а толькі вярхі, гараджане. сяляне не былі дасведчаныя ў нюансах дагматыцы, а сам пратэстантызм не спалучаўся з сацыяльнай барацьбой (Томас Мюнцар у Нямечыне). у каталіцтва рушылі, бо тае давала пэўныя прывілеі. а ўніяцтва набыла папулярнасць дзеля зразумелай мовы казанняў святара. як пераходзілі "назад" у праваслаўе вы нат і самі пісалі ў газэце. дый у сутнасці лічылі, што Бог адзіны і не бачылі сур'ёзных межаў паміж канфесіямі (хрысціянскімі). таму не ўсё так адназначна. а то выходзіць, маўляў, беларусы такія ветраныя і нясталыя. можа і Міндоўг (як і іншыя князі), што скокаў з каталіцтва ў паганства праз недахоп ёду ці мэнтальнасць у яго была хутарская?;)

Мы 122 года находились в составе Российской империи, нам навязали московскую религию и запретили указами царя беларускую мову, нас переименовали в 1840 году из Литвы в Беларусь, а в 1864 году губернатор-вешатель Муравьев запретил и само слово «Беларусь», введя вместо него наше новое название «Северо-Западный край» - и что с этого? Да ничего!

няўжо такі саўсім і нічога? па-мойму, очань дажа.
заўважу, што магчымасці інфармацыйнага ўплыву 100 год таму і цяпер цалкам розняцца. усе працэсы адбываюцца значна хутчэй. у тым ліку і сціранне ментальнасці.

Я не думаю, что надо «переделывать» беларусов, пытаясь «вытравить» у них хуторской менталитет.

Я написал эту книгу с надеждой, что она поможет тутэйшему понять, что он беларус. Не субъект своего хутора или квартиры, а часть нации и государства.

тады: ці мажліва хутараніна перарабіць у грамадзяніна? і калі "не вытравіць", то як?
няўжо беларусу трэба адмовіцца ад часткі самога сябе (хутарской), каб стацца сапраўдным беларусам? і ці застанецца ён апасля таго беларусам?
не быць раўнадушным да Беларусі? а што ёсць Беларусь і як быць нераўнадушным да яе? кожны свой змест укладвае ў гэтае паняцце. нават можна больш канкрэтна. вот, будаўніцтва АЭС. якая гэта будучыня для Беларусі? адныя кажуць - очань харашо, іншыя - блага. і калі вашы клопат не супадае з "лініяй партыі", то рот вам хутка заткнуць. такім чынам вы заклікаеце людзей да клопатаў на сваю дупу. а хто ж іх хочаць? таму і сядязць па хатах. а асабліва клапатлівыя ў гэбінэтах.

суверэнную і незалежную Беларусь могуць будаваць токі беларусы, што памятаюць хто яны і адкуль, паважаюць сваю гісторыю і спадчыну. а іначай і кітайцы могуць заняцца дойлідствам на свой капыл. інакш кажучы, Беларусь і па зместу і па форме павінна быць беларускай. толькі тады гэта сапраўды будзе Беларусь (а лепш Вялікалітва;)

[Vadim Deruzhinsky]

Я решил пересмотреть направленность своего исследования. Действительно, «быть беларусом» - тема одновременно и «слишком» простая, и одновременно необъятная.

Я иначе сформулирую: каковы заблуждения о беларусах? В том числе среди самих беларусов. Это МИФЫ, ЗАБЛУЖДЕНИЯ, СТЕРЕОТИПЫ в представлениях о том, кто такой беларус.

Некоторые яркие и популярные заблуждения я нашел и рассмотрел. Например, связанные со словом «бульбашь». Кстати, стал изучать его и решил заглянуть в Википедию, а там нашел единственную ссылку на самого себя – мое введение в книге «Беларусы и русские: история имперских отношений». В следующем номере газеты мы публикуем мою статью «Бульбаши», где я опровергаю мифы о том, что Беларусь якобы «картофельная держава», что беларусы якобы больше всех едят картошки и прочее. В том числе название «бульбаши» вызвано не этим, а тем, что в России до второй половины 19 века картошку не ели. Плюс само понятие «бульба» (плод, луковица) древнее западнобалтское (родственное с латинским bulbus) и тоже с картошкой не связано. Плюс на Полесье был отряд националистов ОУН Бульбы-Боровца, его бойцов именовали «бульбашами», что тоже одна из версий, совсем не картофельная.

К форумчанам просьба: подумать и предложить тоже подобные темы для изучения расхожих мифов и заблуждений о беларусах. Буду всем благодарен.

Bhajravi: «отут, ці можна падрабязней, як спалучаецца грамадзянская супольнасць з нацыянальнай самасвядомасцю? думаю шмат каго з чытачоў зацікавіць падобнае пытанне».

Самоуправление (муниципальное, государственное) гражданина и национальное самосознание – две стороны одной медали. Раб и холоп не имеют национальности, потому что не имеют и гражданского сознания.

Но точно так и хуторянин-беларус (коими сегодня являются 80% населения РБ, бывшие селяне), отказываясь от исполнения функций гражданина, одновременно отказывается от национального самосознания, ведь для него «отечество» не страна или город, а только свой хутор, он патриот только него и не ощущает своего единства с этносом и нацией. То есть с Беларуской Цивилизацией.

Если взглянуть с «обратной стороны процесса», то лукашисты потому и подавляют все проявления национального самосознания, что оно ведет автоматически к гражданской активности и подрывает стадное поведение «одобрямс» бывших совков. Отсюда консервация советских идеологических норм и фобия по отношению ко всему национальному беларускому как уже не сепаратизму против кремлевского центра СССР, а как к оппозиционности по отношению к власти местной бюрократии. Идеал для бюрократа – совок, который лишен национального и гражданского лица, послушный «одобрямс» - холоп барина иными словами.

Я, конечно, не буду писать ни в газете, ни в книгах, но есть глубокая принципиальная разница между французским гимном «Марсельеза» и гимном Лукашенко. Обе идеологии вроде бы ищут единение нации в борьбе с врагами, у Лукашенко это «немецко-фашистские захватчики». Но «Марсельеза», во-первых, не против оккупантов, а объединяет нацию против антинародной власти – что уже табу в Беларуси. Во-вторых, она призывает народ к оружию – что уголовная статья в Беларуси лет на 10. В-третьих, она зовет быдло стать ГРАЖДАНАМИ, что тоже у нас осуждается, ибо диктатуре бюрократов не нужно гражданское общество. Подчеркиваю – это государственный гимн Франции, если его перевести дословно (а я этот перевод делал сам и помещал тут на Форуме), то за его исполнение на русском языке сразу арестуют и посадят в любой стране СНГ, кроме разве Украины и Грузии с Молдовой. И то под вопросом…

В «Марсельезе» четкие призывы найти оружие, собраться в незаконные вооруженные формирования и пойти резать свою зажравшуюся бюрократию, причем так резать, чтобы ноги были по колено в их крови, а руки по локоть.

Идеология Лукашенко тоже вроде бы строится на призыве объединиться против некоего общего врага народа – «фашистов». Но в ней нет сути «Марсельезы» - призыва к людям перестать жить бесправными холопами и быдлом власть имущих оккупантов и стать наконец ГРАЖДАНАМИ СВОЕЙ СТРАНЫ, ее ГЛАВНЫМИ ХОЗЯЕВАМИ. Наоборот – идеология Лукашенко хочет это холопство законсервировать под предлогом «сплочения холопов вокруг своих баринов перед лицом внешнего врага».

Но с какой стати холоп должен защищать своего барина от немца? Барин холопу говорит, что это патриотично. А на самом деле патриотично холопу вырезать барина вместе с немцем, что и есть суть «Марсельезы».

Сознание холопа лишено национальной сути. Крепостному крестьянину оккупанта Суворова насрать, что барина сменил гауляйтер Кубе или иные кто. А Гражданин означает ответственность за свою землю, он ее сохозяин, соучредитель, совладелец. Потому уже заведомо национально думающий. У нас в Беларуси совладельцы не нужны, у нас один владелец со своим сыном. Потому не нужны и Граждане, и не нужно национальное самосознание, которое только смущает умы холопов дерзкими помыслами о своем каком-то ином месте в мироздании.

Я 100 процентов даю: если бы мы были ранее не под русификацией, а под полонизацией (как Западная Беларусь до 1939), то Лукашенко сегодня бы точно так уже с пропольским вектором у нас сдерживал беларуское национальное сознание. Потому что он – бюрократ, а не лидер нации. Точно такие лукашенки были у нас в Западной Беларуси к 1939 году: запрещали «Погоню», охаивали БНР, закрывали школы с беларуской мовой и клялись Варшаве, что «беларус – это такой же поляк, только со знаком качества или без него». А их суть идеологии связана вовсе не с Польшей или Россией, а со своим меркантильным желанием местного бая: чтобы беларусы оставались быдлом, послушным стадом. Причем потом в колхозах это же повторялось: директор колхоза колхозников за людей не считал. Вот вам и «граждане».

Другой аспект темы. Вот есть Чеслав Гавел, Фидель Кастро, Уго Чавес, Владимир Ленин и т.д., в том числе, скажем, Назарбаев или Алиев. Ни у кого из них не было ХУТОРСКОГО МЕНТАЛИТЕТА. Только у Лукашенко. Который к тому же тем отличается, что не диссидент, не революционер, не дворянин, не член Политбюро КПСС – а по профессии лектор общества «Знание», читал лекции хуторянам, чтобы они были послушными властям. Вопрос: как человек с хуторским менталитетом в принципе может планировать стать «лидером нации», если сам не является ее гражданином ментально и боится ее гражданского общества по своему хуторскому мировоззрению?

Смысл лекций юного Лукашенко в СССР – пресекать у колхозников все потуги стать гражданами и заиметь национальное беларуское сознание. Ясно, что он не просто искренне верил в правоту того, что излагал, но и сейчас часто в своих выступлениях слово в слово повторяет те клише, которые навязывал своим колхозникам на лекциях. Сейчас их, правда, повторяет уже 10-миллионой нации беларусов вместе с Путиным, Медведевым, руководством Газпрома, «вшивому» Януковичу и «козлу» Саркази.

Что поделать? В голову вбиты стереотипы, которые сам потом многократно повторял селянам и пытался их в них убедить, убеждая и себя прежде всего. Помню его такое суждение на БТ: я, мол, отказался перед 9 мая ехать на переговоры с НАТО, так как меня неправильно поймут наши ветераны Великой Отечественной войны. То есть в его представлениях лектора общества «Знание» СССР воевал с НАТО в Великой Отечественной войне.

Представляю, о чем он читал свои лекции колхозникам. Еще эпизод. Как сам рассказал (никто за язык не тянул), пришел сдавать экзамены на исторический факультет, где он там на педагога учился, а знаний ноль. В билете надо назвать Великих князей ВКЛ и времена их правления. Говорит преподу: я как секретарь комсомольской организации учебного заведения был крайне занят общественной работой, да и вам-то самому зачем надо знать этих уродов ВКЛ? Они же никому не нужны в БССР. Улыбается: тот с ним согласился.

Действительно, зачем хуторянину знать историю Отечества, с которым он себя не ассоциирует?

Короче, панове. Лукашенко у нас оппозиция обвиняет в том, что он якобы «сторонник идей западнорусизма» Проханова и Гигина, что он якобы «продал Беларусь России», что он «больше русский, чем беларус».

Чушь все это. Лукашенко в такой же мере не русский, как и не беларус. Он хуторянин. Его наша «Погоня» пугает не меньше, чем герб Москвы «Георгий Победоносец». Хуторянин не имеет вообще национальности. Не нужна хуторянину национальность, он просто тутэйший. А всякие концепции национальности и Гражданина его только пугают.

Взгляд на мир иной. Осуждать за это? Да почему? Сожалеть можно. Таких лукашенко в стране 80% населения.

Повторяю, в газете и книгах я эти размышления изложить не могу, так как они уже политика. А политикой мы в принципе не занимаемся.

Но для форумчан признаюсь, что хуторской образ жизни у нас заразен, и я тоже ничем не отличаюсь от других. У всех в Минске хутор – своя квартира, у лукашистов – хутор Дрозды, где точно так все окопались и никуда не хотят вылезть. Все в Беларуси сидят по своим ментальным хуторам. Ни у кого нет желания знакомиться с новыми людьми, даже с соседями по лестничной клетке. Полная асоциальность.

Беларусы асоциальны. На этом фоне нечего и думать о каком-то Гражданском Обществе и о какой-то национальной самоидентификации. В крови у всех тутэйшесть.

Bhajravi: «ці мажліва хутараніна перарабіць у грамадзяніна?»

Проблема в том, что я сам в это мало верю. Теоретически есть пути. А практически даже я себя считаю зараженным хуторским образом жизни. То есть это асоциальность интроверта. ЧТО НЕЛЬЗЯ ПОМЕНЯТЬ, ибо БИОЛОГИЧЕСКОЕ. Кстати, в этом плане интересны выводы исследователей, что суть протестантизма – религия именно людей со склонностью к хуторскому менталитету, в этом случае сама история Реформации в ВКЛ-Беларуси предстает в совершенно новом свете, как и сегодняшняя «странная» популярность учений протестантизма в Беларуси.

В таких взглядах мы «хуторскую ментальность» сводим к уже психологическому типажу интроверта. Что психологи подтверждают: в отличие от соседей, абсолютное большинство беларусов являются интровертами.

В общем, пока непочатый край исследований беларуса… Например, в этом аспекте перефразирую название мною начатой темы: быть беларусом – это быть интровертом?..

Или наоборот: если ты интроверт – то ты тогда беларус?

[gervasij]

[img]Vadim%20Deruzhinsky[/img], перш за ўсё, мне падаецца, трэба даць вызначэньне, чым ёсць ХУТАРСКІ МЭНТАЛІТЭТ.
Бо, я, відаць як і многія, маю нейкае агульнае , цьмянае, але станоўча ганебнае ў'яўленьне, што гэта.

/Дакладней, меў. Бо, як толькі пачаў думаць у гэтым накірунку, зранку, дык прыйшоў да высновы - смы не маем рацыі, калі пляжым "хутараніна"./

Таму, каб не было блытаніны, калі ласка- Вашае тлумачэньне!

Ну, і ўсіх астатніх таксама цікава паслухаць. Але.. першая скрыпка за Vadim Deruzhinsky.

[bhajravi]

Я решил пересмотреть направленность своего исследования. Действительно, «быть беларусом» - тема одновременно и «слишком» простая, и одновременно необъятная.

можа дарма, што кінулі. тэма хоць і спрэчная надта, але актуальная.

Раб и холоп не имеют национальности, потому что не имеют и гражданского сознания.

менавіта. адкуль узяцца грамадзянскай самасвядомасці ў раба, калі ён не ўладар свайго жыцця. адсутнасць свабоды і адказнасці за яе ўтварае адсутнасць і нацыі, грамадзяніна. хоць бы дэкларатыўна і маем усе атрыбуты. тлумачыцца гэта мусіць тым, што дзеля тутэйшых дзяржаўная незалежнасць фактычна звалілася зверху, яны не змагаліся за яе. таму і каштоўнасць яе мізэрная. ёсць і добра.
самае сумнае, што сённняшнія рабы нават не ўсведамляюць свайго рабскага становішча. у іх няма патрэбы змагацца за сваю свабоду і інтарэсы. усё цалкам задавальняе. дарэчы, а якія інтарэсы ў беларускага народа? прывяду зноўжа досвед з уласнага жыцця. размаўляў з бацькам. яму ўсё даспадобы. а 500 даляраў заробку - грашовая планка, што забяспечвае ўсе ягоныя патрэбы. каторыя заўважу фактычна адно матэрыяльныя. так, на праўдзе, інтарэсы беларусаў не прасціраюцца далей уласнага носу. такая вось эгаістычная (індывідуальная) самасвядомасць - характэрная рыса. грамадзянская ж самасвядомасць у самім паняцці ўжо змяшчае сацыяльнае - інтарэсы грамады.

беларусы акром таго, што інтраверты яшчо і зацятыя прагматыкі. калі нешта не дасцё выгоды яны не будуць варушыцца (калі толькі пад прымусам). беларусы бачуць, што жыццё без нацыянальнай самасвядомасці цалкам магчыма, на чарку і шкварку хапае. у авангардзе вядуць іх такія ж шкварачнікі. таму ніхто і не жадае ўзвальваць "непатрэбную" ношу. а параўнаць няма з чым, каб уцяміць карысць уласнага стварэння будучыні. і што гэтая будучыня цяперака залежыць не адно ад лёсу іх хутара, але ўсяго беларускага грамадства.
гэтаксама хачу адзначыць яшчэ адну характэрную рысу беларусаў - абвостранае пачуццё сацыяльнай справядлівасці. прынамсі, мне так бачыцца.

увогуле грамадства (нацыю) можна ўявіць, як чалавечы арганізм. кожны чалавек - клетка. здаровыя клеткі, што працуюць зладжана, гуртом ствараюць здаровы арганізм, жыццяздольны. чым складаней арганізм, тым больш залежнасць асобнай клеткі ад астатніх клетак. кожная з іх выконвае і пэўню функцыю для забеспячэння агульнай выжывальнасці арганізма. калі нейкія клеткі адасабляюцца і пачынаюць жыць за кошт іншых (рак) - гэта забівае ўвесь арганізм. прыкладаў процьма. ад свавольнай шляхты РП, да бюракратыі СССР..

дадамо, што гэта канцэпцыя нацыі-грамадства толькі, як палітычнага (валявога) ўтварэння. бо, па-сутнасці, тут не маюць значэння такія чыннікі паяднаня людзей, як агульная гісторыя, культура, крэўнасць. тут, дастаткова жадання рушыць у адным кірунку. а хто побач эфіёп ці кітаец бяз розніцы. тэй жа сацыялізм СССР у перспектыве.

Но точно так и хуторянин-беларус (коими сегодня являются 80% населения РБ, бывшие селяне), отказываясь от исполнения функций гражданина, одновременно отказывается от национального самосознания.

не так ужо і самі выракліся. гэта абыякавасць выпешчваецца дзяржавай ужо каторае дзесяцігоддзе, якая спыняе любую ініцыятыву і забрала на сябе ўсе грамадскія функцыі. вы гэта і самі паказваецце ў допісе. можа і хутарскі комплекс гэты даўно б ужо выпетрыўся, каб не гэтая апека.

А на самом деле патриотично холопу вырезать барина вместе с немцем, что и есть суть «Марсельезы».

а А.Тарас кажа, што гэта сацыялізм;) варожая ідэялогія. але, мяркую, не так і ўжо. бо нацыяналізм якраз грунтуецца на пастулаце роўнасці ўсіх перад законам, уважае кожнага за грамадзяніна. і Французская рэвалюцыя была адначасна і нацыянальнай і сацыяльнай.

У нас в Беларуси совладельцы не нужны.

болей за тое. адзін чыноўнік скардзіўся, маўляў, шкада, што мы людзям далі магчымасць прыватызаваць кватэры (стаць уласнікамі, гаспадарамі хаця б 20 квадратаў на ўласнай зямлі!). па такім вот якраз Марсэл'еза плача..

Лукашенко в такой же мере не русский, как и не беларус. Он хуторянин.

як паглядзець:) здаецца ён адзіны ў нас грамадзянін. а мы хутаране. паглядзіце, як жа ён клапоціцца за лёс усяе краіны. хаця б на словах..

Повторяю, в газете и книгах я эти размышления изложить не могу, так как они уже политика. А политикой мы в принципе не занимаемся.

насамрэч, шкада, што за падобныя думкі можна нажыць праблемаў у нашай краіне. бо дзеля стаўлення нацыі такія разважанні вельмі патрэбны.

Все в Беларуси сидят по своим ментальным хуторам. Ни у кого нет желания знакомиться с новыми людьми, даже с соседями по лестничной клетке. Полная асоциальность.

а вось цікава. у маё дзяцінства я ведаў усіх, хто жыве ў маем пад'ездзе і нават кагось з іншых. кожны быў на віду, а дом уяўляўся агульнай маёмасцю (этакая прыналежнасць да пэўнага дому). але з цягам часу кожны зыходзіў ва ўласнае жыццё. адныя паміралі, іншыя засяляліся. і цяпер кожны сам па-сабе. магу прыгадаць і такую з'яву, як раёншчыкі. гэтакі дэвіянтны раённы патрыятызм.

быть беларусом – это быть интровертом?..

К.Юнг лічыў, што інтравертаў і экстравертаў дзесьці напалову ў грамадстве. на жаль ніхто не праводзіць даследванняў гэткага кшталту, каб прылучыць ці не беларусаў да інтравертаў. хаця шмат што кажа аб падобных іхных рысах.

ці мажліва хутараніна перарабіць у грамадзяніна?

мне бачыцца такі шлях. сапраўды нішчыць хутарскую ментальнасць нельга. але здаецца яе трэба пашырыць да межаў дому, раёна, вёскі, мястэчка, горада, павета, вобласці, й нарэшце краіны. як было адзначана: хутар - месца, дзе чалавек адчувае сабе гаспадаром, дзе ён адпачывае, яго ўласнасць. такім чынам, і краіна павінна стацца гаспадарства, дзе кожны хутаранін ня быў ад яго адчужданы, а меў свой інтарэс. каб чалавек ва ўласнай дзяржаве адчуваў сябе вольным і панам.
пакуль што я назіраю адваротны працэс. нават хутар ужо ня ёсць бяспечным месцам для сапраўдных беларусаў. амап можа ўрывацца разбіўшы шыбы на паседжанні гістарычных суполак. а ў кватэры палітычна актыўнай моладзі міліцыя заходзіць з уласным (!) ключом. нетры, зямля, прадпрыемствы, што належаць беларусам пакрысе здаюцца Расеі. пра ўзровень свабоды яскрава кажа факт, што пэўныя думкі могуць быць агалошаны толькі на форуме.

[bhajravi]

перш за ўсё, мне падаецца, трэба даць вызначэньне, чым ёсць ХУТАРСКІ МЭНТАЛІТЭТ

мяркую прымаўка "мая хата з краю нічыво не знаю" добра яго адлюстроўвае. адмоўныя рысы (месцамі адносна): гэта засяроджаннасць на адно сабе, лакальнасць мыслення і дзеяння, эгаізм.
бонусам ён змешваецца папросту са звычайным сялянскім менталітэтам: кансерватыўнасць, патрыярхальнасць, непрыняцце новага, халопскасць, грубасць, кемлівасць, хітрасць, працавітасць, ураўняльнасць, абагаўленне прыроды.

асабліва кепска ў ім нічога няма (дзеля носьбітаў). асабліва ў даіндустрыяльную эпоху. але для стаўлення нацыі ён стварае пэўныя прэпоны.

К форумчанам просьба: подумать и предложить тоже подобные темы для изучения расхожих мифов и заблуждений о беларусах. Буду всем благодарен.

многія з іх ужо праўда абмусолены да дыр..
1. гісторыя беларусі нецікавая.
2. беларуская мова - мужыцкая. непрыгожая. грубая. й на другім канцы: самая мілагучная і прыгожая (пасля французскай. токі даследванне тае ніхто не бачыў)
3. беларусы талерантныя.
4. беларусы - маладая нацыя
5. беларусы працавітыя
6. беларусы блакітнавочыя бландыны
7. беларусы - славяне

[skorynapiterski]

Я решил пересмотреть направленность своего исследования. Действительно, «быть беларусом» - тема одновременно и «слишком» простая, и одновременно необъятная.

Сознание холопа лишено национальной сути. Крепостному крестьянину оккупанта Суворова безразлично, что барина сменил гауляйтер Кубе или иные кто. А Гражданин означает ответственность за свою землю, он ее сохозяин, соучредитель, совладелец. Потому уже заведомо национально думающий.

Да просто не нашлось умников, которые бы обяснили холопу что при новом барине придется ему служить в 25 лет в армии и бегать по горам Кавказа и болотам Сибири. И про Сибирь не кому было расказать .

[Vadim Deruzhinsky]

Gervasij: «трэба даць вызначэньне, чым ёсць ХУТАРСКІ МЭНТАЛІТЭТ».

Есть две формы ведения хозяйства: общинная и хуторская. Община присуща России и Израилю, в ней сообща работают, помогают друг другу, высоко мнение коллектива о человеке, это коммуна. Ну а про хутор вы сами знаете.

Историк В. Ластовский считал, что беларуский крестьянин был намного меньшим «коллективистом», чем русский крестьянин-общинник. Во-первых, с середины XVI века в результате аграрной реформы общинное землепользование повсеместно сменилось подворным. Во-вторых, в силу природно-географических факторов беларуские крестьяне и мелкая шляхта жили, как правило, в достаточно удаленных друг от друга маленьких деревнях, хуторах, небольших имениях («застенках»). Вот почему насильственная коллективизация советского периода, вдобавок проводившаяся варварскими методами, была в психологическом плане абсолютно чуждым явлением для беларуских крестьян – «индивидуалистов» и интровертов. Совсем иное дело – Россия, где почти до самой революции сохранялась крестьянская община, а народ жил в густонаселенных деревнях.

Второе принципиальное отличие: крестьяне в Литве (Беларуси) были вассалами своих феодальных господ (панов), а не рабами. Панам принадлежала земля, но не люди, жившие на этой земле. Крестьяне обладали личной свободой. Отношения между ними и панами регулировались законами, основанными на положениях Статута ВКЛ.

Фактически наш крестьянин ничего не был обязан пану, кроме налога и военной повинности. Отношения строились с властью, как и сегодня: вы не трогаете меня, а я за это лоялен к власти.

Иное дело шляхта ВКЛ: она постоянно собиралась во всякие конфедерации, спорила на сеймах и сеймиках, в общем, у шляхты политическая жизнь бурлила. Хуторянину все это было по барабану. Он жил в своем мире хутора.

Bhajravi: «гэта абыякавасць выпешчваецца дзяржавай ужо каторае дзесяцігоддзе, якая спыняе любую ініцыятыву і забрала на сябе ўсе грамадскія функцыі».

Вот сравним ВКЛ и РБ. Хуторяне остались, есть канцлер в лице Лукашенко. А шляхта уничтожена, вместо нее правит бюрократия, некому заседать в сеймиках и спорить на политические темы. Мы при этом называемся «республикой», а ВКЛ было «княжеством», но на деле ВКЛ являлось нашей национальной республикой, а нынешняя РБ – это беларусофобское царство. Почему беларусофобское? А вот чтобы шляхты не было, как в ВКЛ. И не было в городах Магдебургии. Вот чем наша история не нравится бюрократам: она слишком свободная и являет «нежелательный пример» нынешним жителям.

Даже в России есть официальная программа президента по становлению Гражданского общества. А Лукашенко заявляет, что беларусам не нужно ни Гражданское общество, ни политические партии, ни вообще что-то иное, кроме хуторского менталитета, то есть чарки и шкварки.

Конечно, тут решающую роль играет власть, а не хуторской менталитет масс. Опыт Перестройки Горбачева показал, что за несколько лет можно в огромнейшей мере активизировать самосознание населения – гражданское, политическое и национальное. Но для этого народу дали право избирать мэров и губернаторов, директоров заводов трудовыми коллективами. Лукашенко все это отобрал у народа, да еще сказал, что народ не дорос до такой свободы. Но, во-первых, чтобы дорасти – надо иметь опыт демократии, а откуда он возьмется, если от народа ничего в стране не зависит? Во-вторых, как народ может выбирать себе президента, если не способен к выбору даже губернатора, мэра, директора завода?

При этом кто такой Лукашенко? Да он только глава ИСПОЛНИТЕЛЬНОЙ ВЛАСТИ, то есть обязан только исполнять то, что ему сказали. А вместо этого он назначает законодательную и судебную власти, что вообще страна абсурда. Потому что в таком случае законодательная власть вообще не нужна (законы создаются и утверждаются в администрации «президента», а вообще страна живет по его указам, как в царской России при Екатерине II).

И еще нюанс. Почему в Украине было и есть мощнейшее националистическое движение (УНА, УПА, УВО, бендеровцы), а в Беларуси абы что? Видимо, с хутором и связано: Украина исторически была тоже общинной – но не на уровне нашей шляхты, а на уровне уже казачества. Нашу шляхту изничтожил царизм, а вот казачество Украины к началу 20 века вошло в пик национального сознания. А в Беларуси никакого казачества не было, как и вообще мы не степная страна, а наши предки не были скотоводами, сарматами.

На почве «хуторских ценностей» Лукашенко и смог создать свою опору в лице режима, сидящего на кормушке. Это в первую очередь наши силовые ведомства и идеологи СМИ, которые СЛУЖАТ – а кому и чему, их не волнует. Лишь бы были у кормушки. Мало того, если не станет Лукашенко, то завтра же они себе точно такого найдут номер 2. Потому что речь идет об образе жизни – хуторском. Отсюда, кстати, и тот странный факт, что в Беларуси нет коррупции, как у русских. Почему? Да потому что хуторянин настолько асоциален, что даже на коррупцию не способен.

[gervasij]

Vadim Deruzhinsky
У Вашым адказу праўда добра змяшана з домыслам.. Эпохі моцна пераплецяны паміж собку.

Трэба спачатку , відаць, паглядзець, чым ёсць хутар і калі ён стаў вызначаць мэнталітэт. Паспрабуйце адшукаць негатыў у слове "хутар".

Паводле меркаваньня Макса Фасмэра [1], слова «хутар» патрапіла ва ўсходнеславянскія мовы з стара-верхне-нямейкай (па-нямецку: huntari) і швэдзкай (па-швэдзку: hundari) моваў, а таксама з паўднёва-нямецкай (па-нямецку: hufe). Пазьней з усходнеславянскіх моваў слова перайшло ў польскую (па-польску: chutor, futor).
[рэдагаваць]Гісторыя

Хутар як від паселішча ўзьнік дзякуючы экстэнсіўнай апрацоўцы зямлі. Хутары паўставалі падчас асваеньня новых земляў, калі ствараліся адасобленыя гаспадаркі з разьмяшчэньнем усіх гаспадарскіх збудаваньняў у адным месцы побач з зямельным надзелам. Падобнымі да хутараў былі гэтак званыя водрубы і водрубавыя гаспадаркі, у якіх зямельныя ўгодзьдзі і частка гаспадарчых пабудоваў ствараліся побач, а сама сялянская сядзіба знаходзілася ў вёсцы.
Гістарычна для беларускіх земляў быў характэрны іншы тып аднадворнага паселішча — дворышча[2]. Хваля ўтварэньня хутароў на тэрыторыі Беларусі пачынаецца з адмены прыгоннага права ў сярэдзіне XIX ст. На пачатку 20 стагодзьдзя аграрная палітыка царскай Расеі спрыяла ўтварэньню хутаровых гаспадарак з мэтай узмацненьня падтрымкі з боку сялянства. Падчас Сталыпінскай рэформы (1907—1916) па ўсёй Расейскай імпэрыі былі створаныя 1,6 млн хутаровых гаспадарак з 16 млн дзесяцінаў зямлі. У Віцебскай губэрні, прыкладам, на хутары перасялілася 26,2 % сялянскіх двароў.
Новая хваля стварэньня хутароў мела месца ў час правядзеньня г.зв. Новай эканамічнай палітыкі. У далейшым гэтая палітыка атрымала назву «прышчэпаўшчына» па імені наркама земляробства БССР Зьм. Прышчэпава. Да 1929 на хутары было пераселена 107267 гаспадарак. У гэты час у Заходняй Беларусі хутары скасоўваліся пад час правядзеньня палітыкі камасацыі і парцэляцыі.
У 1927 годзе адбыўся зьезд ВКП(б), на якім было прынята рашэньне аб сацыялістычнай рэканструкцыі сельскай гаспадаркі СССР. А з 1929 году пачалася прымусовая калектывізацыя на сяле. З 1936 году ў БССР пачалося гвалтоўнае перасяленьне сялянаў з водрубаў і хутароў. У чэрвені 1939 Пленум ЦК КП(б)Б зацьвердзіў плян сьсяленьня сялян з хутароў. Усяго па Беларусі да 1941 года было сьселена каля 190 тыс. хутароў. У заходніх абласьцях Беларусі гэты працэс разгарнуўся пасьля Другой Сусьветнай вайны.
Падобнай да хутаровай гаспадаркі зьяўляецца сыстэма фэрмэрскіх паселішчаў і гаспадарак у Канадзе і ЗША.

http://be-x-old.wikipedia.org/wiki/%D0% ... 0%B0%D1%80

Такім чынам, хутар - фермерская гаспадарка, дзе жыве і кіруе заможны гаспадар, які дбае ня толькі пра свой дабрабыт, але і дзяржаву, бо ад таго, што адбываецца з яе палітычнай сістэмай залежыць і ягоны лёс. Заможнага гаспадара-хутараніна, якому ёсць што губляць, які адчувае сабе гаспадаром зямлі, які адукаваны,які сачыць за падзеямі з панталыку не саб'еш.

І пытаньні на пасашок:
Калі "хутаранства" - з'ява сярэдзіны 19 ст. , то як жылі нашы продкі да таго моманту? Ці ,ня вёскамі-грамадамі?

Шляхецкая сядзіба - апірышча дзяржавы, ёсць яскравым прыкладам хутарской гаспадаркі. Дыферэнцыяцыя шляхецкага стану была, зразумела , моцнай - беззямельныя, аднадворцы, уладальнікі вёсак. Але, мець свой лапік зямлі -было на той час марай для вялізарнай колькасці з іх, няхай нават ,у арэнду ад Радзівіллаў. дык што, тыя шляхцюкі, якія толькі і марылі пра свой хутар, займаючыяся соймікаваньнем, канфэдэрацтвам - носьбіта ганебнага хутарскога мэнталітэта? Інтравэрты?

[bhajravi]

Такім чынам, хутар - фермерская гаспадарка, дзе жыве і кіруе заможны гаспадар, які дбае ня толькі пра свой дабрабыт, але і дзяржаву, бо ад таго, што адбываецца з яе палітычнай сістэмай залежыць і ягоны лёс. Заможнага гаспадара-хутараніна, якому ёсць што губляць, які адчувае сабе гаспадаром зямлі, які адукаваны,які сачыць за падзеямі з панталыку не саб'еш.

І пытаньні на пасашок:
Калі "хутаранства" - з'ява сярэдзіны 19 ст. , то як жылі нашы продкі да таго моманту? Ці ,ня вёскамі-грамадамі?

Шляхецкая сядзіба - апірышча дзяржавы, ёсць яскравым прыкладам хутарской гаспадаркі. Дыферэнцыяцыя шляхецкага стану была, зразумела , моцнай - беззямельныя, аднадворцы, уладальнікі вёсак. Але, мець свой лапік зямлі -было на той час марай для вялізарнай колькасці з іх, няхай нават ,у арэнду ад Радзівіллаў. дык што, тыя шляхцюкі, якія толькі і марылі пра свой хутар, займаючыяся соймікаваньнем, канфэдэрацтвам - носьбіта ганебнага хутарскога мэнталітэта? Інтравэрты?

вот, не думаю, што фэрмэраў надта хвалюе лёс дзяржавы. як прыклад - альшанскія пратэстанты гурочнкі. яны нават сабе не могуць дарогі зрабіць ці школьны аўтобус арганізаваць. гуркі санітарныя нормы не праходзяць. падаткі не плоцюць. затое жывуць у палацах і маюць па лэнд-ровэру. як і дзеці іх не хочуць вучыцца ў вну. вядома ж, бо не прыбыткова. дык дзе тут клопат на дзяржаўнае і нацыянальаныя інтарэсы? паўтаруся і, што фэрмэры гэныя пратэстанты. пра рост колькасці якіх пастаянна згадвае Vadim Deruzhinsky.

здаецца, так. пераблыталіся тут коні, людзі;) бо, калі хутар з'ява маладая, то руйнуецца ўся хутарска-менталітэтная пабудова. або менталітэт не завязаны на хутарскае жыццё (а мае іншыя перадумовы), або сам менталітэт не надта трывалая з'ява. але факт безумоўны беларусы не маюць такога саборнага і абшчыннага характару, як рускія.
мяркуецца, што і атамізацыя і адасабленне гараджан у сваех кватэрах - гэта з'ява тыпова гарадская. і з хутарам не звязана. наўрад ці ў токіа ці нью-ёрку кожны ведае сваех суседзяў. а, вось, папярэдні прыклад з дзяцінства мажліва пацверджвае гэта. сяляне за часы ўрбанізацыі засяліліся ў шматкватэрныя дамы. але заставаліся тымі ж вяскоўцамі, з калгасным светаглядам. у вёсцы ўсе адзін аднаго ведаюць, знаюць хто чым жыве. і чым болей асоба ўцягваецца ў гарадское жыццё, тым менш яе хвалююць суседзі. камунікацыя адбываецца не па тэрытарыяльнай прыкмеце, а інтарэсах і цікаўнасцях.

[gervasij]

bhajravi, калі я пісаў пра "сваіх" фермераў, то бачыў перад вачыма не альшанскіх гуркагобаў, але заможных хутаран, якія на грошы , якія прывезлі з США ці Еўропы набывалі зямлю, а таксама -"кулакоў" першай паловы 20 стагоддзя, з якімі змагаліся чырвоныя "міраеды". Тыя ведалі шмат, сачылі за падзеямі і былі, бо першыя пасярод першых, актыўнымі дзеячамі грамадскага арганізму. Так ,мне падаецца. І гэта тутэйшыя. Што было ў Польшчы, як там квітнела велькапольская гаспадарка мне цяжка сказаць, але павінна была квітнець і пасьля вайны, бо хутаран там не ганялі.
Зразумела, што на тое, каб вандраваць дзеля асалоды па дальнему замежжу ці яшчэ што, часу ў іх не ставала. Але, на грамадскіх сходах, мяркую, голас іх грымеў. З хутарской настойлівасцю.

Альшанскія... Пратэстанта вылучае пратэстанцкая этыка, працавітасць. Але , ад гэтага ён стаў фермерам? Ці ён проста дробны прадпрымальнік, які жыве ў горадзе, мае дзялку і абрабляе яе як мураш?
Ці, ён мае вялікі надзел зямлі за горадам, клапоціцца пра тое, каб шлях да ягонай сядзібы быў добрым (каб гуркі хутка перасоўваць з пункту А ў пунк Б)? Жывучы ў горадзе-кожны сам па сабе.. розная вера... цемрашальства адных, п'янства, зайздрасць... Няўжо, пратэстанты павінны клапоціцца пра дзяржаўную маёмасць- шляхі?
Але.. Мяркую, калі б там існавала нейкая еднасць /як на садовых таварыствах/ дык ніхто б не пашкадаваў грошаў на рамонт...

А тое што не ўсім вучыцца ў ВНУ.. дык няўжо ўсе палякі, немцы, французы, ангельцы маюць вышэйшую адукацыю? Але, з часам, калі ня будзе месца вольнага на зямлі ад гуркоў, прыйдзецца ім шукаць іншыя варыянты... тады і знойдзецца які бацька, які пашле сына вышэй парніка, каб чалавекам стаў, можа нават прэзідзентам.